MoreLifeHack ฉบับที่ 01

สมาธิลึกในยุคแจ้งเตือนไม่หยุด จัดวันทำงานให้มีช่วงคิดยาวๆ

สมาธิลึกในยุคแจ้งเตือนไม่หยุด จัดวันทำงานให้มีช่วงคิดยาวๆ
ที่มา: Wikimedia Commons

เอกสารงานเปิดค้างอยู่บนจอ เคอร์เซอร์กะพริบอยู่กลางย่อหน้าที่เพิ่งเขียนได้ครึ่งประโยค แล้วมือก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ เปิดดูข้อความ วางลง กลับมาที่เอกสาร อ่านย่อหน้าเดิมซ้ำเพราะจำไม่ได้ว่ากำลังจะเขียนอะไร ไม่กี่นาทีต่อมาก็วนกลับไปที่โทรศัพท์อีกรอบ ทั้งวันจึงดูยุ่งตลอดเวลา แต่พอถึงเย็นกลับไม่แน่ใจว่าได้งานชิ้นใหญ่คืบไปแค่ไหน

แนวคิดเรื่องงานที่ต้องใช้สมาธิลึก ซึ่งแพร่หลายจากหนังสือชื่อ Deep Work ชี้ว่างานที่สร้างคุณค่าสูง เช่น การเขียน การวางแผน หรือการแก้โจทย์ยาก ต้องการช่วงเวลาต่อเนื่องที่ไม่ถูกขัด สิ่งที่เราทำได้คือออกแบบวันให้มีช่วงแบบนั้นอยู่จริง แทนที่จะรอให้มันเกิดขึ้นเอง

ช่วงเช้า: เก็บพลังสดไว้ให้งานที่ยากที่สุด

สำหรับคนจำนวนมาก ช่วงหลังตื่นและเริ่มงานใหม่ๆ คือเวลาที่หัวโล่งที่สุด จึงเหมาะกับงานที่ต้องคิดหนัก ลองกันช่วงหนึ่งไว้ในปฏิทินเหมือนนัดประชุมกับตัวเอง และตกลงกับตัวเองว่าจะยังไม่เปิดกล่องข้อความจนกว่าช่วงนั้นจะจบ

ก่อนเริ่ม ให้เขียนสั้นๆ ว่าช่วงนี้จะทำอะไรให้เสร็จ เป้าหมายที่ชัดช่วยให้ใจไม่ลอยไปหางานอื่น และเมื่อจมอยู่กับงานได้นานพอ บางวันอาจเข้าสู่ช่วงที่ใจจดจ่อจนเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งแทบไม่เกิดขึ้นเลยถ้าต้องหยุดทุกไม่กี่นาที

ช่วงกลางวัน: รวมงานจุกจิกเป็นก้อนเดียว

งานเล็กอย่างตอบอีเมล ส่งไฟล์ หรือโทรนัดหมาย ไม่ได้ผิดอะไร ปัญหาคือเมื่อมันกระจายอยู่ทั้งวัน ใจก็ถูกดึงออกจากงานหลักตลอด ทางแก้คือรวมงานเหล่านี้ไว้ทำต่อเนื่องในช่วงเดียว เช่น ก่อนหรือหลังพักกลางวัน แล้วไล่ทำให้จบเป็นชุด

การปิดแจ้งเตือนเป็นช่วงก็ช่วยได้มาก ไม่จำเป็นต้องปิดตลอดวัน แค่ตั้งเวลาเปิดดูเป็นรอบ แล้วบอกเพื่อนร่วมงานให้รู้ว่าถ้าเรื่องด่วนจริงให้ติดต่อทางไหน ทีมส่วนใหญ่รับได้ถ้าเรารับผิดชอบตอบกลับตามรอบที่บอกไว้

คนที่ทำงานอยู่บ้านมักเจอปัญหาอีกชั้น คือเส้นแบ่งระหว่างงานกับเรื่องบ้านเลือนจนวันทั้งวันกลายเป็นเวลางานครึ่งๆ กลางๆ การขีดเส้นระหว่างชั่วโมงงานกับชีวิตส่วนตัวเมื่อออฟฟิศย้ายมาอยู่ในบ้านให้ชัด จึงช่วยให้ช่วงสมาธิลึกไม่ถูกงานบ้านแทรกเช่นกัน

ช่วงบ่าย: รู้ทันแรงต้านก่อนมันพาหนี

ช่วงบ่ายพลังมักตก และเป็นเวลาที่เรามักเลือกงานง่ายแทนงานสำคัญ ถ้าพบว่าตัวเองเลื่อนงานชิ้นหนึ่งมาหลายวัน อาจไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่เพราะงานนั้นกระตุ้นความรู้สึกบางอย่าง เช่น กลัวทำไม่ดี การสังเกตอารมณ์ที่อยู่เบื้องหลังการเลื่อนงานช่วยให้เราจัดการกับต้นเหตุได้ตรงกว่า

วิธีที่ใช้ได้ในช่วงนี้คือซอยงานให้เล็กลง แล้วเริ่มจากขั้นแรกสุดที่ทำได้ทันที รวมถึงจัดพื้นที่ให้เอื้อ ถ้าที่ทำงานหรือบ้านมีเสียงรบกวนตลอด เทคนิคเดียวกับการอ่านหนังสือในบ้านที่ไม่เคยเงียบก็นำมาใช้กับงานคิดได้เหมือนกัน

ช่วงปิดงาน: ปิดให้สนิทเพื่อพรุ่งนี้เริ่มได้ไว

ก่อนเลิกงาน ใช้เวลาสั้นๆ จดว่างานหลักค้างอยู่ตรงไหน และขั้นต่อไปคืออะไร โน้ตนี้ช่วยให้วันรุ่งขึ้นไม่ต้องเสียเวลาตั้งหลักใหม่ และเมื่อเรื่องค้างถูกย้ายจากหัวลงกระดาษแล้ว ใจก็ไม่ต้องแบกมันกลับไปถึงมื้อเย็น

จากนั้นค่อยเช็กข้อความรอบสุดท้าย ตอบเรื่องที่ต้องตอบ และปิดหน้าจอให้เป็นสัญญาณว่าวันทำงานจบแล้ว

แนวทางทั้งหมดนี้อาจใช้ไม่ได้ตรงๆ กับงานบริการที่ต้องตอบลูกค้าทันที หรืองานที่ต้องประสานตลอดเวลา สำหรับงานแบบนั้น ช่วงคิดยาวๆ อาจเหลือเพียงสั้นๆ ก่อนเริ่มกะหรือหลังปิดรับเรื่อง หรือใช้วิธีผลัดกันรับเรื่องด่วนกับเพื่อนร่วมทีม เพื่อให้แต่ละคนได้ช่วงเงียบของตัวเองบ้าง แม้จะไม่ยาวเท่างานประเภทอื่นก็ตาม