MoreLifeHack ฉบับที่ 01

อ่านไม่สนุกแล้วควรฝืนต่อไหม เกณฑ์วางหนังสือกลางเล่มโดยไม่รู้สึกผิด

อ่านไม่สนุกแล้วควรฝืนต่อไหม เกณฑ์วางหนังสือกลางเล่มโดยไม่รู้สึกผิด
ที่มา: Wikimedia Commons

วางได้ ไม่มีกฎข้อไหนบังคับให้ทุกเล่มที่เปิดแล้วต้องอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นตอนจะปิดหนังสือกลางทางมักไม่ได้มาจากตัวหนังสือ แต่มาจากเวลาและเงินที่เราลงไปแล้ว

นักเศรษฐศาสตร์เรียกความรู้สึกนี้ว่าต้นทุนจม (sunk cost) คือการยึดติดกับสิ่งที่จ่ายไปแล้วและเอาคืนไม่ได้ จนตัดสินใจต่อไปโดยไม่ได้ดูว่ามันคุ้มหรือเปล่า อ่านไปแล้วครึ่งเล่ม ซื้อมาแพง เพื่อนแนะนำว่าดีมาก เหตุผลเหล่านี้ฟังดูหนักแน่น แต่ไม่มีข้อไหนบอกว่าครึ่งเล่มที่เหลือจะมีค่ากับเรา

แต่ก็ไม่ใช่ทุกเล่มที่ควรวางทันทีที่รู้สึกฝืด บางเล่มยากแต่คุ้ม บางเล่มแค่ไม่ใช่จังหวะของเราตอนนี้ การแยกสองแบบนี้ออกจากกันคือหัวใจของเรื่อง

อ่านต่ออีกหน่อยถ้า…

วางลงได้เลยถ้า…

ความรู้สึกฝืนจนอึดอัดคล้ายการใส่กางเกงที่คับเกินไป ช่วงแรกอาจคิดว่าเดี๋ยวก็ชิน แต่ยิ่งนั่งนานยิ่งไม่สบาย ใครเคยลังเลกับเรื่องนี้ ลองอ่านวิธีดูว่ายีนตัวโปรดคับจนเกินพอดีหรือยัง แล้วจะเห็นว่าหลักคิดคล้ายกันมาก คือความพอดีวัดจากความรู้สึกของเราเอง ไม่ใช่ความพยายามที่ลงไปแล้ว

ก่อนวางจริง ลองทำสองอย่างนี้ดูก่อน อ่านข้ามไปบทที่หัวข้อน่าสนใจที่สุด หรืออ่านบทสุดท้ายเลย สำหรับหนังสือความรู้ วิธีนี้ไม่ทำให้เสียอะไร และบางครั้งช่วยให้กลับไปอ่านช่วงกลางเล่มได้อย่างมีเป้าหมายขึ้น

เล่มที่วางไว้ ทำอย่างไรต่อ

เขียนโน้ตสั้นๆ แปะไว้ในเล่มว่าหยุดตรงไหน และวางเพราะอะไร เช่น “ยังไม่พร้อม” “ช่วงนี้ไม่มีสมาธิ” หรือ “ไม่ใช่แนวเรา” โน้ตนี้ช่วยให้รู้ตัวว่าวางเพราะหนังสือหรือเพราะช่วงเวลา

เล่มที่วางเพราะจังหวะชีวิต เก็บไว้บนชั้นแล้วค่อยกลับมาได้ หนังสือหลายเล่มที่เคยอ่านไม่เข้า กลับอ่านสนุกเมื่อเราโตขึ้นอีกหน่อย ส่วนเล่มหนักๆ ที่ทำให้ตาค้างตอนดึก ลองย้ายไปอ่านช่วงกลางวัน แล้วเก็บเล่มที่อ่านแล้วใจสงบลงไว้ข้างหมอนแทน

ถ้าลองเปลี่ยนเวลาอ่าน ข้ามบทแล้ว และยังตอบไม่ได้ว่าเล่มนี้ให้อะไรเรา ก็ปิดมันลงได้อย่างสบายใจ เวลาที่ได้คืนมาเอาไปให้เล่มที่อยากอ่านจริงๆ คุ้มกว่าเสมอ